Een jonge monnik klaagde bij zijn Zenmeester dat hij de ademmeditaties zo saai vond. De Zenmeester zei niets, ging weg en kwam terug met een emmer water. Hij duwde het hoofd van de monnik onder water en deze begon te duwen en te spartelen.
Toen hij weer proestend boven water kwam vroeg zijn meester:
‘En….., is ademen nog zo saai?’
Een monnik vroeg eens aan een Zenmeester: ‘Waar denk je aan als je zit?’
‘Aan niet-denken’ antwoordde de meester.
‘Hoe doe je dat?’ vroeg de monnik.
‘Zonder er bij na te denken,’ zei de meester.
Een jonge monnik beklaagde zich bij zijn Zen meester over de rusteloosheid van zijn geest. Er kwam tijdens het mediteren maar geen einde aan het gekakel.
‘Houdt je rug recht, blijf stil zitten en volg je adem. Dan komt je geest vanzelf tot rust’ antwoordde de Meester.
Op een dag komt een jonge monnik opgewonden bij zijn meester en zegt: ‘Meester, gisteravond tijdens de meditatie is Boeddha me verschenen in een grote wolk van wit licht. En vanmorgen opnieuw hetzelfde heerlijke visioen’. De meester antwoordde: ‘Ga terug naar je meditatie en let zorgvuldig op je ademhaling. De visioenen zullen verdwijnen’.
Meditatie
Zen anekdotes
Ademmeditaties zijn zo saai
Rusteloze geest
Geen geest, geen gedachte
Visioen van Boeddha